Ik word nog eens verstandig…

Soms is het verstandiger om even pas op de plaats maken, weet ik uit ervaring. Ik ben aan het trainen voor de Halve Marathon Oostland, maar een beginnende blessure gooit roet in het eten. Ik kan stug door blijven trainen -met misschien nog een goed resultaat ook- maar ik kies eieren voor mijn geld. Op naar de tien kilometer!

Tijdens mijn marathontraining begon het al; een ‘knakkende’ knie. “Zo lang het geen pijn doet, is het geen probleem om door te blijven trainen”, aldus de fysio. Ik trainde door. Tijdens de marathon had ik nergens last van. Maar nu, zo’n drie maanden later, steekt de pijn de kop op. Na een lange blessureperiode wil ik geen risico’s lopen. Ik weet hoe onrustig ik word als ik niet kán hardlopen; mijn energie rijkt tot aan de zon, slapen gaat lastiger en ik eet meer omdat ik toch ‘iets’ met die overgebleven energie moet doen, wat weer funest is voor de kilo’s en waardoor ik nog onrustig word 😉 Slecht plan.

En dus heb ik, heel verstandig, mijn startbewijs voor de halve marathon omgezet naar de tien kilometer. Ook leuk na al dat ‘lange werk’ voor de marathon. Enne, met mijn 25 lentes jong zit er nog genoeg snelheid in die ik tot uiting zou willen laten komen in een nieuw PR. Ik zeg: mooi nieuw doel!

1.183 Reacties