Mijn eerste marathon: CHECK!

Maanden lang nam ik jullie mee op mijn avontuur richting Rotterdam Marathon. Het was spannend. Heel spannend. Na een jaar lang een hamstringblessure te hebben gehad, begon ik met vijf kilometer trainen. Gisteren stond ik aan de start en finishte ik uiteindelijk in 3 uur, 51 minuten en 24 seconden!

Wat was het GAAF! Ik kan niet anders zeggen. Alle factoren klopten. Het weer was met dertien graden en een zonnetje perfect, mijn lijf voelde prima en mentaal zat het goed. De nacht voor de wedstrijd sliep ik ook heel redelijk. Ik startte met mijn standaard ontbijt: magere yoghurt met muesli en een banaan, een plakje ontbijtkoek en… voor de verandering isotone sportdrank in plaats van melk. Samen met mijn geliefde -die blij was dat dé dag ein-de-lijk was aangebroken- fietste ik naar de Coolsingel. Daar stonden ook mijn ‘trouwe fans’: mijn ouders!

You’ll never walk alone
Een half uur voor de start ging ik wave twee in, het vak waarin ik startte. Uiteindelijk bleken wij tien minuten na de eerste wave te starten en dat was even een kleine teleurstelling. Mijn ‘warmhoudshirt’ lag tenslotte al in het publiek en het was nog best fris! Gelukkig warmde onze Lee Towers ons op met zijn ‘You’ll never walk alone’ en bij het horen van het kanonschot had ik zoveel adrenaline dat ik de kou niet meer voelde. Alhoewel ik tot aan de Erasmusbrug kippenvel had, haha!

Vliegende Vrouwen langs de lijn

Ik deelde de marathon in acht stukken van vijf kilometer. Van tevoren wist ik dat iedere vijf kilometer een vriend, vriendin, familielid, of hardloopmaatje stond. Zó fijn! Wat ik niet wist, was dat er ook wat ‘Vliegende Vrouwen Volgers’ langs de lijn stonden, die me met luid gejuich door de 42 kilometer en 195 meter schreeuwden! Top, heel erg bedankt! Naast de (on)bekenden die me supporteren, was het mentaal ook lekker om te ‘verheugen’ op de gelletjes en het water.

Adrenaline
De eerste 25 kilometer gingen top! Ik had het gevoel over het parcours te vliegen. Met tijden tussen de 4.55 en 5.15 minuten per kilometer kon het niet op. De pacer van 3.30 liep steeds vlak voor me. Ik besloot voor een tijd van 3.40 te gaan, terwijl ik een schema had gevolgd voor 3.52 en de laatste weken voor de run mijn trainingen niet optimaal waren. Maar de adrenaline moest me er doorheen slepen, zo bedacht ik. Verkeerd gedacht, bleek bij 28 kilometer.

Wandelen
De Rotterdam Marathon was geweldig, maar mentaal is het enorm zwaar om eerst de stad in te gaan waar heel veel publiek staat, om vervolgens het beruchte Kralingse Bos in te gaan. Bij 31 kilometer ging ik wandelen. Ja, echt! Gênant, had ik van tevoren gedacht. Maar op dat moment maakte het me niets meer uit. Ik zou hier graag een vergelijking willen neerzetten met hoe mijn hamstrings op dat moment voelden. Maar er is geen vergelijking. Ik weet alleen dat ze niet meer wilden. Tot aan 35 kilometer heb ik het wandelen afgewisseld met het hardlopen. Het publiek probeerde me te motiveren door te roepen dat ik door moest lopen, maar op dat moment waren alle prikkels teveel. Wat ik super vond, is dat onbekenden flesjes water en snoepjes aanreikten. Zó aardig!

Gelukt!
Bij 36 kilometer kreeg ik een boost. Net daarvoor riep ik nog naar een vriend dat het ‘een hel was’ en ik wel wat beter ingelicht had kunnen worden. Maar ineens rook ik de finish op de Coolsingel. De laatste kilometers liep ik stug door. ‘Waar is dat feestje? Hier is dat feestje!’ galmde uit de speakers en de monden van het publiek en ineens besloot ik er weer een feest van te maken! 500 meter voor de start kreeg ik onverwachts enorm veel energie. Ik zette aan en wist even weer 4.50 minuut per kilometer te lopen. Met een grote lach op mijn gezicht stapte ik over de finish. Op dat moment verlangde ik naar een rolstoel, maar dat mocht de pret niet drukken. Het is me gelukt!

298 Reacties