Mijn eerste marathon – Overal pijntjes

Op zondag 10 april wil ik mijn allereerste marathon gaan lopen. Als dertienjarige droomde ik al van een start en finish op de beroemde Coolsingel. Nu ik vijfentwintig word, vind ik het een perfect moment om er helemaal voor te gaan! Ik zal jullie de komende maanden meenemen in mijn marathonavontuur middels blogs en vlogs.

Op het moment val ik bijna uit elkaar. Althans; zo voelt het. Na de 35 kilometer vorige week, kan ik me niet meer voorstellen dat ik een halve marathon in 1.35 (City Pier City, 6 maart 2016) loop. Mijn heup, knie en schuine buikspier (ja echt!) voelen niet zoals ze horen te voelen. Voordeel: je leert je lichaam tijdens de training voor een marathon enorm goed kennen!

Zelfverzekerd aan de start
Het afgelopen weekend werd de tweede 35 kilometer overgeslagen, in overleg met de sportmasseur en dokter. Het voelde als een opluchting. Zaterdag ben ik samen met een hardloopmaatje tien kilometer meegelopen, terwijl zij de 35 kilometer nog een keertje deed. Ik had met haar te doen. Toch begon het zondagavond te knagen. Had ik niet tóch die 35 kilometer moeten en kunnen lopen? Ben ik nu wel klaar voor 10 april? Over alles ging ik twijfelen! En nog steeds. De aankomende twee weken wil ik per se vier keer per week trainen, in plaats van twee keer. Puur voor het gevoel. Zelfverzekerder worden!

Om in elk geval mijn motivatie nog even een boost te geven, kocht ik dit weekend de Garmin Forerunner 235. Vanavond ik ga ik ‘m testen tijdens mijn intervaltraining bij Rotterdam Atletiek. Ik ben heel benieuwd!