Hardlopen zonder zicht

Jolanda van Leeuwen is vanaf haar geboorte slechtziend. Maar dat je je door een visuele beperking niet hoeft te laten belemmeren, bewijst zij door te hardlopen bij Running Blind. Running Blind is het goede doel van de jubileumeditie van de KVDM Vliegende Vrouwen Run.

Het is alweer vijf jaar geleden dat we Jolanda voor onderstaand artikel spraken. Zij liep toentertijd bij Den Haag, maar is inmiddels overgestapt naar Leiden. Volgend jaar zal zij deelnemen aan de Roparun.

Vallen
“Van voren werd er geroepen ‘er komt een tak, een stoepje, een paaltje,’ maar dan was het al te laat. Ik heb jarenlang bij een reguliere hardloopvereniging getraind, maar door mijn visuele beperking was dat niet altijd even makkelijk. Sinds de zomer van afgelopen jaar train ik bij Running Blind, een loopvereniging speciaal voor slechtzienden en blinden.

Lopen is lekker laagdrempelig. Bij een sportschool stap ik toch moeilijker naar binnen door mijn handicap. Ik schaam me om alles te moeten vragen. Ik train nu één avond per week met mijn moeder bij een hardloopclub bij mijn ouders in de buurt. Mijn moeder gebruik ik dan als buddy. Daarnaast loop ik één keer in de week bij Running Blind. Afgelopen jaar ben ik gestart bij de groep in Den Haag. Ik zag een artikel over de vereniging en toen ik dat las, dacht ik; lopen met een buddy? Dat is een uitkomst!

Vertrouwen
Bij deze club loop je samen met een begeleider. Je hebt een lintje van zo’n 40 centimeter, de ene kant hou ik vast en de andere mijn buddy. Daarmee kun je een beetje trekken of iemand duwen om de richting aan te geven. In het begin vond ik het maar vreemd aan zo’n touwtje. Ook was het moeilijk om de persoon naast mij te vertrouwen. Eerst probeerde ik zelf op takken en stoepjes te letten. Maar er komt een moment dat je dat aan de ander toevertrouwt.

Het vertrouwen ontstaat omdat je merkt dat het goed gaat. Ik hoef zelf niet meer op die ene tak boven me te letten, want dat doet zij al. Nu geeft het me juist rust in het lopen. Dat constant om je heen kijken is ontzettend vermoeiend. Voorheen deed ik eigenlijk een dubbele training.

Iedereen gelijk
Met de trainingen wisselen we vaak van buddy. Maar met wedstrijden heb ik al vaak met Sabine gelopen. Ik ben voor het eerst met haar gaan lopen met de Laan van Meerdervoortloop; stukken door de stad en over het strand. Dat was een vrij recht parcours en dat ging goed. Een paar weken geleden heb ik de City Pier City in Den Haag met haar gelopen. Je merkt dan toch dat je op elkaar ingespeeld raakt.

Het is fijn om bij Running Blind te lopen. Je hoeft jezelf niet te bewijzen en niks uit te leggen. Iedereen weet dat als je daar komt, dat je slecht ziet. Iedereen is gelijk. Onderweg en na de training voeren we de standaard gesprekjes die alle lopers onderling hebben. We moedigen elkaar ook aan. ‘Kom op, je kan het’. En ook met de wedstrijden motiveren we elkaar.

Trots
Heerlijk vind ik het om wedstrijden te lopen. Al die mensen langs de kant die je aanmoedigen… Want ja, je bent herkenbaar natuurlijk. Het publiek stimuleert me. ‘Wat goed dat je dat doet’, en tegen de buddy: ‘Wat goed dat dit gebeurt’. Als ik over de finish kom, voelt dat zó goed. Met trots neem ik dan mijn medaille in ontvangst.”

Geen reacties